رياستشان محفوظ باشد . اين قضيه ، ديگر در پيشوايان مذهبى غير متقى و پيشوايان مذهبى دروغين هست . بگذريم از دو دسته پيشواى مذهبى كه در اثر نعمت حماقت مريدهايشان ، از عاليترين لذتهاى مادى دنيا بهره‌مند بودند : يكى پيشوايان اسماعيلىها « 1 » ، يكى هم پيشوايان بهايىها تا شوقى افندى زنده بود ، حالا كه به صورت هيئت درآمده است . همهء پيشوايان مذهبى دنيا اگر بخواهند مقام پيشوايىشان را حفظ كنند ، راهى ندارند جز محروم كردن خود از لذتها . البته شكى نيست كه ميان اينها عده‌اى هم هستند كه روى ايمان و اعتقاد و تقوا [ آن‌طور زندگى مىكنند ] ، آن بجاى خود ، ولى هيچ كس هم انكار ندارد كه اقلًا نيمى از آنها اين همه محروميتها را در زندگى متحمل مىشوند فقط به خاطر اينكه مقامشان محفوظ باشد . اين امرى است كه خيال نمىكنم قابل انكار باشد . امر خيلى محدودى هم نيست كه بگوييم يك نفر بوده ، دو نفر بوده ، پنج نفر بوده ؛ هميشه در دنيا هستند و زياد هم هستند . ممكن است يك نفر در اين تهران باشد كه اگر يك آدم عادى باشد ، دل او ممكن است بتركد ؛ آدم مثلًا به خدا اعتقاد نداشته باشد و كارش به خاطر خدا هم نباشد ، آنوقت مثلًا نواحى بالاى شهر تهران را در همهء عمرش نمىبيند براى اينكه مبادا مريدها ناراحت بشوند . چقدر بايد غريزهء جاه طلبى در او قوى باشد كه تا اين حد براى خودش محروميت ايجاد كند ! اين هست و خيال نمىكنم قابل انكار باشد .

--> ( 1 ) آنها كُرهايى هستند كه با هيچ چيزى نجس نمىشوند !